Nog voordat wij het kritisch denkvermogen hebben ontwikkeld om zelf te beslissen of wij nou wel of niet willen bijdragen aan de uitbuiting van wereldwijd jaarlijks evenveel landdieren als dat er ooit mensen hebben bestaan, wordt ons met de paplepel ingegoten dat het prima en normaal is om hun vlees en eieren te eten, hun melk te drinken en hun vacht en huid aan ons eigen lichaam te dragen.

Met deze overtuiging groeien wij op, worden wij groot en sterk, gaan wij studeren en werken, kopen wij ons eerste huis en onze eerste auto en krijgen wij kinderen die wij met diezelfde overtuiging opvoeden - en die op hun beurt deze cyclus herhalen - zonder al te veel na te denken over de schadelijke gevolgen van ons consumptiegedrag en het feit dat wij indirect het leven van deze dieren tot hun eigen hel op Aarde maken.

Om maar niet te spreken van het feit dat de wereldwijde veeteelt voor een groot deel verantwoordelijk is voor klimaatverandering, rood vlees het risico op hart- en vaatziekten en diabetes type 2 vergroot, het overmatige gebruik van antibiotica onze gezondheid aantast via de gewassen die wij eten, pluimveeboerderijen perfecte broeikassen zijn voor zoönosen, veeteelt in zijn huidige vorm extreem veel water verbruikt, het regenwoud wordt verwoest om deze dieren te kunnen voeden, de landbouwsector in zijn huidige vorm mogelijk miljarden economische schade oplevert...

Deze column gaat over dat knuddegedrag™. Het gaat over de manier waarop wij dierlijke producten blijven consumeren ondanks de tomeloze inzet van wetenschappers wereldwijd om al het bovengenoemde te onderstrepen. Over het gemak waarmee wij onszelf dit immorele consumptiegedrag excuseren. Over de stupiditeit waarmee wij dit gedrag verdedigen met argumenten die op losse schroeven staan. Over de indoctrinatie waaraan wij worden blootgesteld nog voordat wij onze eerste samenhangende zin hebben uitgesproken. Over de ridiculisering van het maken van morele keuzes.

Over mensen.
Voor de dieren.